Παρουσίαση Άρθρου

Ο προγεννητικός έλεγχος έχει ως αντικείμενο την έγκαιρη διάγνωση χρωμοσωμικών, μεταβολικών, αιματολογικών και άλλων ανατομικών ανωμαλιών του εμβρύου. Οι υπερηχογραφικές ιατρικές πράξεις χωρίζονται σε διαγνωστικές και επεμβατικές. 

Α) Διαγνωστικές 

1) Μέτρηση αυχενικής διαφάνειας (11-14 εβδ.) 

Γίνεται μέτρηση της αυχενικής διαφάνειας του εμβρύου που είναι ένας πολύ αξιόπιστος δείκτης πιθανής χρωμοσωμικής κυρίως αλλά και άλλης (π.χ. καρδιακής) ανωμαλίας. 

2) Βιοχημικός προγεννητικός έλεγχος (16-20 εβδομάδα) A - TEST 

Προσμετράται ο πιθανός κίνδυνος συνδρόμου DOWN και ανοικτών βλαβών του κεντρικού νευρικού συστήματος του εμβρύου. Συγχρόνως με την υπερηχογραφική μέτρηση τριών παραμέτρων του εμβρύου γίνεται ο προσδιορισμός τριών βιοχημικών δεικτών της εγκύου (οιστραδιόλη, β' χοριακή γοναδοτροπίνη και α' εμβρυϊκή σφαιρίνη). Σε περίπτωση αυξημένου κινδύνου πρέπει να ακολουθεί έλεγχος του καρυότυπου του εμβρύου με αμνιοκέντηση ή λήψη εμβρυϊκού αίματος. 

3) Υπερηχογράφημα β' επιπέδου (20-22 εβδ.) 

Πλήρης ανατομικός έλεγχος του εμβρύου για την εντόπιση ανατομικών ανωμαλιών αλλά και δεικτών που μπορεί να υποκρύπτουν χρωμοσωμικές βλάβες. Επίσης σε αυτήν την εξέταση ελέγχεται η ακεραιότης του τραχήλου και μετράται η ροή στις μητριαίες αρτηρίες προς ανίχνευση κύησης υψηλού κινδύνου (υπερτασική νόσος κυήσεως, προεκλαψία). 

4) 'Εγχρωμο doppler κυήσεως 

Εκτελείται περί την τριακοστή εβδομάδα κυήσεως όπου και ελέγχεται η πλακουντιακή επάρκεια και μέσω της ροής στις μητριαίες αρτηρίες η πιθανή εμφάνιση προεκλαψίας. 

5) Βιοφυσικό προφίλ

Περιλαμβάνει την υπερηχογραφική μελέτη των αναπνευστικών κινήσεων, την κινήσεων του κορμού και των άκρων, του μυϊκού τόνου του εμβρύου, του αμνιακού υγρού και την δοκιμασία καρδιοτοκογραφίας ηρεμίας. Είναι εξέταση με μεγάλη χρησιμότητα σε περιπτώσεις κυήσεων υψηλού κινδύνου (π.χ. τοξιναιμία, διαβήτης κυήσεως, υπολειπόμενη ανάπτυξη κ.α.) Η αξιολόγηση αυτών των ειδικών εξετάσεων επιτρέπει την έγκαιρη διάγνωση της δυσμορφίας του εμβρύου ή την υπολειπόμενη ενδομήτρια ανάπτυξη του εμβρύου και τον καθορισμό του καταλληλότερου χρόνου τερματισμού της κυήσεως για να μειωθεί η περιγεννητική νοσηρότητα και θνησιμότητα.

 Β) Επεμβατικές 

1) Λήψη τροφοβλάστης

Γίνεται λήψη μικρότατου τεμαχιδίου πλακούντος πάντα υπό υπερηχογραφική καθοδήγηση περί την 11-12 εβδ. Κυήσεως. Εχει μεγάλη αξία σε περιπτώσεις που επιθυμούμε πολύ πρώϊμη διάγνωση χρωμοσωμικών, αιματολογικών και άλλων διαταραχών του εμβρύου. 

2) Αμνιοπαρακέντηση

Μέθοδος κλασσική για την διάγνωση πολλών παθήσεων του εμβρύου. Τελείται περί την 16 εβδομάδα κυήσεως. Είναι επέμβαση εξαιρετικά χαμηλού κινδύνου που σήμερα με την πρόοδο της μοριακής βιολογίας μπορεί να διαγνωσθούν εμβρυϊκές παθήσεις που μέχρι ακόμα και χθές ήταν αδύνατο να εντοπισθούν (π.χ. χρωμοσωμικές, μεταβολικές, αιματολογικές, μικροβιακές και ιογενείς λοιμώξεις κ.α.) 

3) Λήψη εμβρυϊκού αίματος

Υπό υπερηχογραφική καθοδήγηση λαμβάνεται αίμα από τον ομφάλιο λώρο για την διάγνωση νόσων σε προχωρημένη κύηση.

4) Ενδομήτρια μετάγγιση αίματος

Εκτελείται σε περιπτώσεις βαρείας αναιμίας του εμβρύου, όπως η Rhesus ασυμβάτοτητα. 

5) Εκκενωτική αμνιοπαρακέντηση

Αργή εκκένωση αμνιακού υγρού σε εκσεσημασμένο υδραμνίο για την μείωση του κίνδυνου πρόωρου τοκετού. 

6) Ενδαμνιακή έγχυση φαρμάκων

Συνήθως έγχυση προσταγλανδινών για την πρόκληση συσπάσεων του μυομητρίου σε περιπτώσεις εμβρυϊκών ανωμαλιών που επιβάλλουν την διακοπή της κυήσεως.